امنيت فكري

***********

یاد یاران ( مُهـر )

بسيجي شهيد غلامحسين اميني فرد

با تشکر فراوان از ستاد یادواره سرداران و 153 شهید شهرستان مهر

یاد یاران ( وراوی)

سرباز شهيد عباس رستگار

با تشکر فراوان از ستاد یادواره سرداران و 153 شهید شهرستان مهر

یاد یاران ( گله دار)

پاسدار شهيد حسين چراغ چشم

با تشکر فراوان از ستاد یادواره سرداران و 153 شهید شهرستان مهر

یاد یاران ( اسیر )

سرباز شهيد ابوالحسن سپهري نژاد

با تشکر فراوان از ستاد یادواره سرداران و 153 شهید شهرستان مهر

امنيت فكري

نوشته شده توسط دکتر حسن سلامی

سه شنبه, 21 دی 1389 ساعت 07:48

دکتر حسن سلامی

حاكمان و دولتمردان هم به الزام شرعي و هم به الزام حقوقي و قانوني مكلف به تامين امنيت جان ‘ مال‘ حرمت و بخصوص امنيت فكر و انديشه و قلم ِ آزادیخواهان و منتقدان هستند.
تامين امنيت فكري منتقدان از جمله حقوق اين گروه مهم اجتماعي و سياسي است كه رابطه ي مستقيم با پويايي و دوام حكومت و حاكميت دارد. حكومتي پويا است كه سردمداران و متوليانش نگويند كه " ما فرمانرواياني هستيم كه فرمان مي دهيم و مردم و گروه ها همه بايد فرمان ما را ببرند".
اين گونه فكر كردن و حرف زدن و استبداد ورزيدن و قدرت را قلمرو خصوصي خود دانستن‘ از يك سو مسوولان را در حصار تنگ خودخواهي شان زنداني مي سازد و در نتيجه از حقايق و واقعيت هاي اجتماعي دور نگه مي دارد.
از سوي ديگر انفعال و فساد روحي و پژمردگي عقلي و ديني را نصيب مردم و گروه ها مي كند و پيكره ي حكومت را نيز به فساد و انحطاط و سقوط مي كشاند. بدين دليل است كه امام خميني (ره) به روحانيت در حاكميت يادآور مي شود كه :
" بايد به اين نكته توجه كنيد كه نمي شود فورا انگ التقاط و انحراف بر نوشته هاي جوانان و انديشمندان زد و همه را به وادي ترديد انداخت... اينها معتقدند كه مواضع اسلام در موارد گوناگون همان گونه است كه خود فكر مي كنند. به جاي پرخاش و كنار زدن آنها با الفت و منطق برخورد كنيد.. اينها كه امروز اينگونه مسايل را عنوان مي كنند مسلما دلشان براي اسلام و هدايت مسلمانان مي تپد و الا داعي ندارند كه خود را با طرح اين مسايل به درد سر بيندازند".
بي شك يكي از علل مهم بي اعتنايي يا بي تفاوتي گروه هاي مختلف اجتماعي و سياسي نسبت به حكومت و حتا سنگ اندازي و ايجاد مانع در راه برنامه ها و سياست هاي حاكمان‘ سنگدلي‘ خشونت‘ زور‘ زندان و برخورد غيرمنطقي با مردم و گروه هاي ياد شده و فراهم نكردن امكان ابراز اعتراض و انتقاد است.
آن چه كه براي حكومت ها و دولت ها لازم است اقتدار است نه زور و برخوردهاي غيرمنطقي. اقتدار در بُعد فكري يعني توانايي بحث و مناظره با مخالفان و منتقدان و اقناع آنان كه بدين طريق مي توان بر دل ها حكومت راند. اما زور‘ وسيله يي بي كفايت است كه اغلب‘ دولت هاي فردي و مطلقه به جهت ضعف دروني به آن متوسل مي شوند.
از منظر شيعه‘ وجود امنيت در ابراز عقيده و انتقاد يك ارزش و يك حق تلقي مي شود كه بايد همانند رودي با شعبه هاي متعدد از ميان جامعه ي فكري و سياسي ما جريان پيدا كند؛ جامعه يي كه متاسفانه وارث صدها سال استبداد مُهلك و حكومت هاي فردي و قبيله يي ترسناك و استعدادكُش بوده است.
يادآوري اين مهم براي دست اندركاران حكومتي ضروري است كه اساسا اصل انتقاد و سوال از حكومت و حكومتگران‘ يك حق و قانون بوده و در قرآن كريم و نهج البلاغه ي امام علي (ع) به رسميت شناخته شده است.
خداوند مي فرمايد: لا يُسئل عمّا يَفعل و هم يُسئلون. يعني تنها ذات پروردگار قابل سوال كردن نيست و هركس ديگري هر آن چه انجام دهد مي تواند مورد سوال و انتقاد واقع شود.
طبق همين حق و قانون است كه امام تاكيد دارد كه "بايد تحمل انتقاد را – چه حق و چه ناحق – داشته باشيم... و هيچكس نبايد خود را مطلق و مبّراي از انتقاد ببيند" و استاد مطهري نيز مي گويد كه " هر مقام غيرمعصومي اگر در جايگاه غيرقابل انتقاد قرار گيرد هم خودش فاسد مي شود و هم جامعه را فاسد مي كند".

نظر

افزودن جدید